Ләйлә Дәүләтова «Яшәү белән үлем арасында»

***

Бу дөньяда барын күрдем,
Карасын да агын да.
Булган саен кешеләргә
Күбрәк кирәк тагын да.

Ялгызларга пар кирәк,
Парлыларга яңасы.
Кемнәргәдер тынгы бирми,
Йөрәктәге ярасы.

Кемдер нәни шатлыктан да,
Сөенеп көлә белә.
Ап-ак кар бөртегендә дә
Матурлык күрә белә.

Кешеләргә нәрсә җитми,
Менә шул бәхет була.
Үзең ирешкәне генә
Иң биек тәхет була.

Тик шулай да бәхет артык
Тулып китмәскә тиеш.
Алга өмет калсын өчен
Нидер җитмәскә тиеш.

Яшәү белән үлем арасында

Яшәү белән үлем арасында

Торган чакта гомер бер мизгел,

Гөнаһ — савап, әрәм үткән вакыт,

Кеше күрми, Ходай бик сизгер.

Барган юллар бер өзелер диеп,

Кем генә соң уйлап карасын.

Уйлансын дип бирәдер ул Ходай

Яшәү белән үлем арасын.

Өр-яңадан яшәп китеп була,

Сүнгәндә дә яшәү чаткысы.

Алга дәшә бик ерактан гына

Балкып торган өмет яктысы.

Сез күмәргә ашыкмагыз мине,

Мин дөньяга тудым яңадан.

Кан-яшь түгел, җырлар чыга хәзер

Сагыш белән тулган ярадан.

 

Бала әйткән авыр сүз

Чит-ят кешенең сүзләрен

Тыңласам да ишетмим.

Бик авыр сүз әйтсәләр дә,

Әллә ни исем китми.

Кушымта:

Үз баламның сүзләре бит,

Рәнҗемә, йөрәгем, түз.

Туры йөрәккә кадала

Бала әйткән авыр сүз.

Иркәлектә үскән бала

Сүз әйтә уйламыйча.

Ана кадерен белми шул,

Үзе әни булмыйча.

Кушымта.

Яңгырдан сүнгән учактай

Кабат кабына алмам.

Сүзләреңне җиде түгел,

Җитмеш кат үлчә, балам.

Кушымта.

Ирекле кош 

Ирекле кош күктә сайрый,
Бөтен җиhан көч-дәрт ала.
Башкаларны шатландыру,
Үзенә ул бәхет аңа.

Зәңгәр күктә купме йолдыз,
Нур сибәргә җиргә таратылган.
Минем күңел ирекле кош,
Очар өчен яратылган.

Ирекле кош күктә генә —
Читлектә ул сайрый алмый.
Моңлы җаннар бер ничек тә,
Башка язмыш сайлый алмый.

Ирекле кош бәхет кебек,
Очып килеп китеп тора.
Җаның тыныч булса гына,
Гел сайрыйсы килеп тора.

Комментарий язарга