Укучылар иҗаты

Рафида

 Үткәннәргә юл юк…

«Шул әниләр турында сөйләвем иде. Әйткәч, сөйләми булдыра алмыйм. Мин сезгә әле генә әйткән сүзләремне үтәмәдем, ягъни әйтәсе килгән сүземне, эшлисе эшемне дә вакытында эшләмәдем. Мин бик үкенәм… Әни мине бик яратты. Бердәнбер бала булгач, миңа киемнәрнең дә, уенчыкларның да иң шәпләре туры килә иде. Мин кечкенә чактан алдакчы, үзсүзле бала булып үстем. Бу әшәкелегем соңаргач кына төзәлде. Әтием дөньядан иртә китеп барганлыктан, әнигә авырга туры килде. Миңа авыр эш эшләтмәде…»

Алга таба

Рафида