Югалган буын

“Көтүчесез калган көтү ничек
Без дә шулай хәзер җир өчен.” (Разил Вәлиев)

Фитри иман белән җиргә килеп,
Бисмилланы белеп үссәк тә,
Һәйкәлләргә табындырды заман –
Теш үтмәде соңрак терсәккә…

Тәүбә кирәк иде, ә без дәррәү
Каушый-каушый үптек әләмне.
Бер атадан туган кардәшләргә
Чит лөгатьтә бирдек сәламне.

Кинәт булды кебек (әллә юкмы?) –
Әй буталды кәгъбә, мәйданнар!
Без бит – җирдә хак кыйбланы табып,
Кабат-кабат аны җуйганнар!

Яңа дәвер безгә динсез, диеп,
Һәр чат саен сукты яңакка.
Денсез түгел ич без – нахак бәла
Төер булып ятты тамакка!

Югалганнар – безнең ишләр шулай
Кушаматлы туар-тумыштан –
Бар гөнаһка хуҗа табар өчен
Җиң сызганып кемнәр тырышкан?!

Вакыт-вакыт кыйбла җуелса да,
Буталса да уңы-суллары,
Тетрәнүләр кичкән безнең буын
Сыек умырткалы булмады!

Тел очында калган ирек тәме
Юк булудан безне саклады,
Эзәрлекләп, арттан иярсә дә
Үткәннәрнең кара сакалы.

…Югалтулар алда күп булыр күк –
Телдән язып туса буыннар.
Югалулар аша табылырга
Иртәгә – соң. Бары БҮГЕН бар!

Комментарий язарга